ساعات باضحك

ساعات باضحك

ساعات بأضحك

وأكمل ضحك

على روحى

فبتألم

تقوم روحى

تقول روحى

يا بسمه راسمها

بالعافيه

لا هى صافيه

ولا دافيه

فروحى إمشى

ما أصل العيب

مهوش فيكى

أنا عارف

مكان العيب

مكان العيب

دا فى ملامحى

فعندك مثلا

الفرحه

فلو فرضا

انا فرحان

على وشى

ما تركبشى

بعكس الحزن

بيليق لى

ولو حتى

منيش حزنان

ونظره حزن

فى عيونى

طبيعيه

بشكل جنان

ولما حاولت

أتبسم

وأجرب بسمه

والتانيه

تعب وشى

من التجريب

ولكن برضه

ما لقيتشى

فقلت لنفسى

واتعجبت

صراحه ما أسهل

الاحزان

سالت نفسى

لما تعبت

ليه الحزن

بيليق لى

وليه الفرح

ما يليقشى

وليه الحزن

عمره طويل

وليه الفرح

عمره قصير

سنين الدنيا

تحمل فيه

ولو ولدت

ما بيعيشى

وانا صغير

قالوا لى زمان

بدون اسباب

ما تضحكشى

ماعرفوش ان

لما اكبر

وحتى لو لقيت

اسباب تضحكنى

ما هاضحكشى

لأن الضحك

راح ولى

فى سكه اللى

يروح فيها

يضيع ويتوه

ما يرجعشى

أنا اللى الحزن

أدبنى وربانى

وكان ليا

رفيق دربى

ومها زمانى

يوم دار بى

سنين عشره

أصيل والعشره

ما تهونشى

ساعات أضحك

وأغنى ومش بعيد

أرقص

تشوفنى الناس

تقول فرحان

بيتنطط

دا قام يرقص

ما هو الجاهل

ما يعرفشى

ولا فاهم ولا فاكر

كما قال

من زمان شاعر

انا بارقص

كطير مدبوح

يفرفر وحده

وسط سكوت

وبيسلم

خلاص الروح

دى مش رقصه

حياه لأه

دى رقصه

موت

فعذر لم أعد أضحك

يا اخوانا ومعلشى

منيش هاضحك

ولا راسم لا بالعافيه

ولا غيرها على وشى

يا إما الضحك

يدخل لى من الابواب

يا اما هاقفل الشباك

واقوله خلاص

ما يلزمشى